Je kind zit aan tafel.
Ze eet een paar hapjes.
En dan is ze klaar.
Je kijkt ernaar.
En ergens begint het te knagen.
Eet ze wel genoeg?
Er komen adviezen.
Goed bedoeld.
“Misschien moet je stoppen met borstvoeding.”
“Dan gaat ze vanzelf meer eten.”
Maar iets in jou twijfelt.
Want wat als eten niet alleen gaat over hoeveel er naar binnen gaat?
Wat als het ook gaat over vertrouwen?
Mijn dochter is klein van stuk.
Ze eet weinig.
Maar ze groeit — op haar eigen lijn.
En ze drinkt nog graag bij mij.
Niet alleen voor voeding.
Maar ook voor rust. Voor nabijheid.
En ik merk hoe lastig het is om daarin te blijven staan.
Niet te veel druk willen leggen.
Maar het ook niet helemaal los kunnen laten.
Want je wil het goed doen.
Misschien is dat wel waar het echt over gaat.
Niet over hoeveel ze eet.
Maar over:
Durf ik te vertrouwen?
Op haar.
En op mezelf.
Door: Jolanda Wassenaar - Mem yn Balâns